2 godzin temu
29 października na Uniwersytecie Warszawskim odbyło się spotkanie z Olgą Tokarczuk, laureatką Literackiej Nagrody Nobla, absolwentką UW i doktor honoris causa Uniwersytetu Warszawskiego. Wydarzenie poświęcone najnowszej powieści pisarki Świata jest za dużo otworzył prof. Adam Niewiadomski, prorektor UW ds. doktoranckich i prawnych. Rozmowę z Noblistką poprowadził prof. Ryszard Koziołek.
Spotkanie odbyło się w Auli im. Adama Mickiewicza w Auditorium Maximum Uniwersytetu Warszawskiego.
W imieniu władz Uniwersytetu Warszawskiego prof. Adam Niewiadomski, prorektor ds. doktoranckich i prawnych, powitał pisarkę oraz zgromadzonych gości, podkreślając znaczenie jej twórczości i związków z uczelnią: – Uniwersytet Warszawski jest miejscem, z którym związanych było wielu wybitnych naukowców, twórców i intelektualistów, w tym laureatów Nagrody Nobla. Jesteśmy szczególnie dumni, iż w gronie naszych absolwentek jest Olga Tokarczuk – pisarka, której twórczość inspiruje czytelników na całym świecie, skłania do refleksji nad współczesnością, historią i ludzką tożsamością. Jej obecność na Uniwersytecie Warszawskim ma dla naszej społeczności wyjątkowe znaczenie.
Świata jest za dużo – opowieść o pamięci i tożsamości
Podczas rozmowy prowadzonej przez prof. Ryszarda Koziołka , literaturoznawcę i rektora Uniwersytetu Śląskiego, Olga Tokarczuk wspominała lata studiów na Uniwersytecie Warszawskim. Pisarka, która ukończyła psychologię na UW, nawiązała do wykładów, w których uczestniczyła w Auditorium Maximum – tym samym budynku, w którym odbyło się spotkanie.
Powrót do miejsca związanego ze studenckimi wspomnieniami stał się jednym z osobistych wątków wydarzenia.
Głównym tematem spotkania była najnowsza powieść Olgi Tokarczuk Świata jest za dużo, w której autorka podejmuje zagadnienia pamięci, migracji, tożsamości oraz odbudowy życia po doświadczeniu wojennej katastrofy.
Akcja książki rozpoczyna się wiosną 1946 roku we Wrocławiu. W zniszczonym wojną mieście spotykają się ludzie pochodzący z różnych miejsc, niosący ze sobą wspomnienia utraconych domów, rodzin i dawnych światów. Ich losy stają się punktem wyjścia do wielowątkowej opowieści o powojennych przemianach społecznych, kulturowych i historycznych.
W powieści szczególne miejsce zajmuje Dolny Śląsk, w tym Wrocław i Wałbrzych, przedstawione jako przestrzeń jednego z największych eksperymentów społecznych w historii Europy. Narracja wykracza jednak poza ten region, prowadząc czytelników m.in. do Lwowa, Drohobycza i Buenos Aires, a także przez różne epoki i doświadczenia kolejnych pokoleń.
– Ta książka jest moim aktem wiary w siłę życia, w moc budowania nowego po katastrofie, w potęgę różnorodności, która zdaje się być ewolucyjną siłą, pomagającą zachować nam odporność na wszelkie zagrożenia. Mam także nadzieję, iż przysłuży się lepszemu rozumieniu naszej złożonej zbiorowej tożsamości – podkreśla Olga Tokarczuk w opisie powieści.
Noblistka z UW
Olga Tokarczuk jest jedną z najbardziej cenionych współczesnych polskich pisarek. W 2018 roku została uhonorowana Literacką Nagrodą Nobla. Jest absolwentką Wydziału Psychologii Uniwersytetu Warszawskiego. W 2022 roku otrzymała tytuł doktora honoris causa UW, przyznany jej przez Senat uczelni w grudniu 2020 roku.
Jej twórczość, tłumaczona na wiele języków, podejmuje zagadnienia związane z historią, kulturą, tożsamością oraz relacjami człowieka ze światem.
